| Lyrics: | Ik heb een gevoel, een uniek gevoel.
En mischien dat jij snapt wat ik bedoel.
't Is een
bepaalde sfeer, een diep gevoel.
Een gevoel dat terug gaat tot in the old school.
Het is
hiphop, de pure hiphop.
De funkie stijl die alle andere shit klopt.
Het gevoel is wel oud
maar krachtig,
ik neem je mee terug naar 1982.
M'n neef en ik begonnen samen met
graffiti,
we waren nog jong maar we gingen al city.
Dag en nacht waren wij daarmee
bezig,
op elke muur was onze naam aanwezig.
En toen zagen we New York op T.V.,
een
maakten onze eerste peace op de O.S.G.
En negentien drie en vieren tachtig,
god kolere die
shit was prachtig.
Ik zie het nog helemaal voor me, glashelder,
de Amsterdamse grafische
school, de kelder.
De plek voor breakdance en electric boogie
en de rest van de school
stond te kijken in een hoekie.
Sommigen begonnen toen te rappen in die tijd,
en de hiphop
cultuur werd vet verspreid.
En toen het in '85 echt begon,
elke zaterdagavond naar
Akhneton.
Want discotheken konden mijn interesse niet wekken,
ik ging liever Amsterdamse
pioniers uitchecken.
Zoals the Beatmasters en the Smallboys,
the Charming-crew, LTH en Rude
Boy.
Damn, die shit was underground,
maar in de states was rap al all-around.
Dus wij
meteen vertrekken om de boel uit te checken,
in Amerika en het gevoel was lekker.
Terug in
Nederland nu alweer een jaar later,
iedereen rapte en ik kon het niet laten,
Om ook funkie
shit in het Engels te gaan bassen,
samen met DJ-Prof het was klasse.
We kickten de
Freaky-Freaky-Free-Style shit
en droomden stiekum van een dikke vette hit.
1988 kwam
reeds,
en ik weer met m'n Engelse raps naar de States.
Ik liet ze horen naar wat rappers in
klompen Compton,-aca |
